Een van de enorme voordelen van Engeland tegenover andere mogelijke Erasmusbestemmingen is ongetwijfeld de muziek. Zelfs een middelgrote stad als Southampton heeft een levendige livescene. Bij het onderzoeken van de mogelijkheden, was er een zaal die altijd terugkwam: The Joiners.
En dus trok ik gisterenavond op onderzoek. In m'n dooie eentje, als ware het mijn kleine geheimpje. De line-up was immers om van te smullen. Naast headliner Slow Club, traden ook de Zweedse zusjes van First Aid Kit en twee lokale artiesten aan. Voor al dat lekkers betaalde ik acht pond (tien euro, leve de zwakke pond!) aan de kassa.
The Joiners is een erg klein zaaltje, qua grootte vergelijkbaar met de bar van Trix, waar ongetwijfeld zo goed als niemand van mijn trouwe lezers - voor zover je al van trouw kan spreken na twee posts - al geweest is, wat mijn vergelijking van generlei waarde maakt. Mensen die liever in de huiselijke sfeer vertoeven, kunnen de concertzaal misschien best vergelijken met hun eigen living en zullen best wel dicht in de buurt komen.
Eerst aan de beurt was Jojo. Niet het Amerikaanse kindsterretje, maar een jongeman met zijn volledig bestickerde gitaar die kwetsbare, akoestische nummers speelde. De kerel beschikt over een erg aangename stem, schrijft mooie teksten én bracht een prachtige cover van Tom McRae.
Wise Children is dan weer een groep waarvan het harmonische samenspel op z'n sterkst aan Fleet Foxes deed denken. Spijtig genoeg overschaduwden technische problemen de set, maar het wondermooi afsluitende 'Absence' - door de frontman solo gebracht - maakte heel wat goed.
Het Zweedse First Aid Kit verdient een foto in het woordenboek bij de term 'schattig'. De zusjes zijn nauwelijks van de middelbareschoolbanken maar hebben talent te over. Op het podium komen ze misschien wat onbeholpen over, maar daar maalt niemand om wanneer ze hun gouden keeltjes openzetten.
Live klinken de kwikzilveren stemmen van de tienermeisjes voller dan op hun nochtans best charmante ep'tje 'Drunken Trees'. Voor hun cover van Fleet Foxes' 'Tiger Mountain Peasant Song' vind ik nauwelijks woorden en ik zou als journalist-in-spé toch een specialist moeten zijn in het vinden van woorden.
Omdat mijn experiment om muziek te uploaden jammerlijk mislukte, zal ik op deze blog gebruik maken van het magnifieke medium YouTube. Hieronder kan je de eerdergenoemde cover bekijken (opgenomen in de Zweedse bossen!)
Ondertussen was ik van de eenzaamheid gered door een op bier trakterende en als een wilde gek dansende Engelsman en was het tijd voor het fantastische Slow Club (van mij mag het bij wet verplicht worden om Slow Club consequent met dat adjectief te benoemen).
Het duo maakte een entree die kon tellen. Heldere gitaarklanken weerklonken achter onze ruggen en het tweetal hield halt in het midden van de zaal om er volledig akoestisch en onversterkt 'Wild, Blue Milk' te spelen. Daarna volgde een geniale - een woord dat te vaak wordt gebezigd door het verzamelde muziekjournaille, waardoor de waarde vermindert wanneer het wél op z'n plaats is - set die heen en weer ging tussen ingetogen en bloedmooi ('When I Go', 'Sorry About the Doom') en wat de Engelsen omschrijven als 'cheerful' ('It Doesn't Always Have to Be Beautiful', 'Because We're Dead', 'Trophy Room'). Triestig trouwens: ik zit nog geen week in Engeland en mijn Nederlands begint al af te botten. *denkoefening om mijn moedertaal aan te scherpen: uitbundig, levenslustig, vrolijk*
Als je puur in woorden vertelt over Slow Club, zou het misverstand kunnen ontstaan dat je dit duo van mooie mensen kunt betitelen met 'doorsnee', 'gemiddeld' of andere vieze termen. Hij - gitaar, zij - percussie, erg spannend klinkt het niet. Het is pas als je de muziek laat spreken, dat je tot de ontdekking komt dat Rebecca en Charles - schitterende namen ook, en grappige en bekoorlijke mensen - oprecht unieke muziek maken. Meteen ook een enorme frustratie voor elke zelfverklaarde muziekjournalist: hoe uitmuntend je ook bent, de pracht van sommige muziek is niet in woorden te vatten.
De gemakkelijkheidsoplossing als blogger is dan een filmpje posten:
De Sheffieldse band sloot het concert af zoals het begonnen was: met een onversterkte versie van 'Christmas TV', die gretig werd meegezongen door het volgens Engelse bronnen flink opgekomen publiek. Zelden verliet ik een concert met een grotere smile op mijn gezicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten