Een van de dingen uit het Belgenlandje die ik het meest mis aan de andere kant van het Kanaal - naast de lieve mensen natuurlijk - is toch wel een goed pak goudgele frietjes. Aan de Engelse gedrochten die ze verkopen onder de naam 'chips' heb ik me nog niet durven wagen. Wat doet een Belg dan? Hij maakt zelf frieten, verdorie! Ze smaakten dan misschien niet zo goed als home sweet home - iets wat ik wijt aan het ontbreken van een frietketel - maar het deed toch deugd om met mijn smaakpapillen even terug in la Belgique te zijn. Mijn Italiaanse huisgenoot Francesco kon de Belgische specialiteit ook wel smaken.
De geweldige Jens Lekman (jep, ik kan een liedje verzinnen bij elk thema!)
P.S. enkele dagen geleden liep ik hier nog fluitend in t-shirt en korte broek rond, maar vandaag heeft de grauwe Engelse herfst genadeloos en onheroepelijk zijn intrade gedaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten