I woke up today in a very simple way - in the morning, all I could do was sing

Een van mijn favoriete bezigheden op een vrije dag - als ik mij uit onze belachelijk comfortabele zetel gehesen kreeg, that is - is een fietstochtje in Southampton Common, een groot park waar het heerlijk verdwalen is in de wirwar van wegen en kronkelende paadjes. Ten minste als je net als ik het oriëntatievermogen van een door gigantische ijzeren staven ontregeld prehistorisch kompas hebt.

Het belangrijkste voordeel van dit park is dat het een heel pak "echter" en minder artificieel is dan de parken in het stadscentrum. Je hebt echt het gevoel dat je in de natuur zit. Een andere immense troef is het eclectische karakter van het park: je vindt er grote grasvelden waar mensen komen vliegeren, picknicken of spelen met de hond, maar er zijn evengoed plekjes in het bos waar je eventjes alleen kan zijn, ver weg van de drukte.

In het park ligt ook het oude kerkhof van Southampton, compleet met scheefgetrokken en overwoekerde graven. Lijkt net weggelopen uit een foute b-horrorfilm, ware het niet dat kerkhoven niet kunnen lopen. Om even stil te staan bij de vergankelijkheid van het leven, nietwaar? Hoor mij hier filosofisch worden, ha! Cool allemaal, maar een week voor Halloween ook best sinister en dus was ik blij dat ik er weer af was.

P.S. de kwieten die verhaaltjes verspreiden als zou het in Engeland altijd koud zijn en regenen, zijn duidelijk nog nooit over het Kanaal geweest. Of 't zijn dikke, vette leugenaars. Of beiden. Eind oktober en de temperaturen gaan hier overdag nog altijd eerder richting twintig dan richting 10. Graden celsius, wel te verstaan.

P.S.2. Megacoole video van hippiecollectief Port O'Brien: