Nu ik mij langzaam begin aan te passen aan het Engelse verkeer, heb ik me voor het eerst buitengewaagd met de fiets van Francesco. Waar ik in België de helft van de tijd slapend op mijn fiets zit, mag mijn concentratie hier geen moment verslappen. Ook bleef ik voorzichtig op het voetpad in plaats van het Gevaar van de Straat op te zoeken.
De reden voor dit uitstapje was het concert van Mumford & Sons in Talking Heads. Deze concertzaal ligt even buiten het stadscentrum en ik had niet meteen zin in een voettocht van een halfuur. Je zou verwachten dat er buiten de Southamptonse stadskern niet veel te beleven valt, maar niets blijkt minder waar. Het culturele wasteland waar ik me op voorbereidde bleek onbestaande. In plaats daarvan zijn er pubs, clubs, restaurants en noem maar op. Een stad op zich als het ware. Dat komt natuurlijk omdat Talking Heads dicht bij de Universiteit van Southampton ligt. (noot: er zijn twee universiteiten in So'ton, ik zit op de Solent University, die knal in het centrum ligt)
De reden voor dit uitstapje was het concert van Mumford & Sons in Talking Heads. Deze concertzaal ligt even buiten het stadscentrum en ik had niet meteen zin in een voettocht van een halfuur. Je zou verwachten dat er buiten de Southamptonse stadskern niet veel te beleven valt, maar niets blijkt minder waar. Het culturele wasteland waar ik me op voorbereidde bleek onbestaande. In plaats daarvan zijn er pubs, clubs, restaurants en noem maar op. Een stad op zich als het ware. Dat komt natuurlijk omdat Talking Heads dicht bij de Universiteit van Southampton ligt. (noot: er zijn twee universiteiten in So'ton, ik zit op de Solent University, die knal in het centrum ligt)
Aan de gigantische aanschuifrij merkte ik onmiddellijk de immense populariteit van Mumford & Sons. Dat werd nog eens bevestigd toen ik opving dat het optreden uitverkocht bleek te zijn. En ondergetekende had natuurlijk geen ticket gekocht in voorverkoop. Maar dit keer was Dame Fortuna aan mijn zijde en kon ik een kaartje op de kop tikken van een vriendelijke medemens die er een te veel had.
Al snel werd duidelijk dat de interesse voor Mumford & Sons uitermate terecht is. De vier jonge snaken maken eerlijke folk en bluegrass die in dezelfde sfeer baadt als de soundtrack van 'O Brother, Where Art Thou'. Als je hun songs hoort, denk je aan een Amerikaans bandje uit de jaren vijftig, ware het niet dat hun muziek erg 'nu' klinkt. Lijkt een contradictie, maar is het gek genoeg niet.
De frontman mag er dan uitzien als een jonge versie van Gary Hagger als die een pornosnor zou laten groeien en zijn kostuums zou inruilen voor houthakkershemden (oordeel vooral zelf), hij kreeg vlotjes de hele zaal mee met wereldnummers als 'Little Lion Man', 'Winter Winds' en 'Roll Away Your Stone'. Als deze band niet G.R.O.O.T. wordt, eet ik mijn hele garderobe op (zeggen dat je je schoen of hoed opeet is voor mietjes). Oh ja, ik wil banjo leren spelen!
De frontman mag er dan uitzien als een jonge versie van Gary Hagger als die een pornosnor zou laten groeien en zijn kostuums zou inruilen voor houthakkershemden (oordeel vooral zelf), hij kreeg vlotjes de hele zaal mee met wereldnummers als 'Little Lion Man', 'Winter Winds' en 'Roll Away Your Stone'. Als deze band niet G.R.O.O.T. wordt, eet ik mijn hele garderobe op (zeggen dat je je schoen of hoed opeet is voor mietjes). Oh ja, ik wil banjo leren spelen!
Toen ik hier in het begin van de week postte dat de herfst het land aan het inpalmen was, sprak ik te vroeg. Dit weekend was het zonnetje weer volop van de partij en dat schreeuwde om een last minute picknick met Doritos en heerlijke guacamole (heerlijk, want gemaakt door yours truly) en bier. Francesco en overbuurvrouw Maria (Spanje) waren van de partij. Later vervoegde Tim (Polen) ons voor een internationale voetbalwedstrijd, die een voorbode bleek te zijn voor het Belgische succes later op de avond tegen Turkije. Geen foto's daarvan echter, want de batterij van mijn fototoestel had het ondertussen begeven.
Na de traditioneel wilde zaterdagavond was het op de al even traditionele luie zondag tijd voor een bezoekje in het gezelschap van Andrea (Zwitserland) aan het charmante thee/koffiehuisje annex kunstgallerie 'The Art House', wellicht het schattigste cafeetje in Southampton. Je kan er in de uitermate comfortabele zetels rustig een drankje nuttigen of een hapje eten (de 'sandwiches' zijn uitstekend!), maar ook prullaria of cd's en vinyl kopen en tweedehandsboeken kopen of ruilen. De bric-à-brac inrichting maakt dat je het gevoel hebt in een living te zitten.
Dames en heren, de grote Daniel Johnston:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten