Op maandag liep er een dubieus figuur schichtig en onrustig door de straten van Southampton. Het was ondergetekende op weg naar The Joiners. Deze meesterlijke zet leverde me twee tickets op voor het verrassingsconcert van Peter Doherty een dag later. Een concert dat nog dezelfde avond zou uitverkopen op het internet.
De dingen zijn veranderd sinds ik Slow Club zag in dezelfde zaal. Ik ontmoette hopen boeiende mensen en zo komt het dat ik dit keer niet eenzaam en alleen mijn opwachting maakte in The Joiners. Fernando, een sympathiek medemuziekminnend en -journalistiekstuderend menspersoon uit het zonnige Malaga, vergezelde mij.
Het voorprogramma - een band genaamd Wave Machines - kon onze goedkeuring wel genieten. Ik hoorde energetische indie rock gemengd met wat funky electro, op zijn best geurend naar Hot Chip. In mijn hoofd te klasseren in de map 'in het oog te houden'.
Wat volgde was de grote leegte...
Een slecht voorgevoel groeit in mijn buik. En jawel, de concertorganisator hijst zich op het podium met een mededeling. Doherty komt niet. Volgens zijn management is er 'iets ernstig' aan de hand. Vergeef me mijn cynisme - ook ik vind dat het grootste vergif van onze samenleving - maar dat klinkt als een goedkoop excuus. De reactie van het publiek - eerder apathisch en onverschillig dan teleurgesteld - verraadt enige gewenning aan de fratsen van meneer Doherty.
Enorm jammer, want ik had Peter Doherty graag solo aan het werk gezien en waar kan dat beter dan in een intieme zaal als The Joiners waar je de artiesten kan aanraken mocht je daar behoefte aan hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten